Duża, chropowata bulwa o jasnym miąższu może wyglądać niepozornie, ale po ugotowaniu zamienia się w delikatny, kremowy składnik wielu dań. Taro to tropikalna roślina jadalna, którą można wykorzystać podobnie jak ziemniaki, choć wymaga staranniejszej obróbki. Wyjaśniam, czym dokładnie jest, jak smakuje, jak bezpiecznie je przygotować i które techniki kulinarne sprawdzają się najlepiej.
Najważniejsze informacje o taro w kilku zdaniach
- Taro to jadalna bulwa kolokazji, znana też jako „ziemniak tropików”.
- Surowe taro może podrażniać usta i gardło, dlatego trzeba je dokładnie ugotować, udusić, upiec lub usmażyć.
- Po obróbce ma delikatny, lekko orzechowy smak i mączysto-kremową konsystencję.
- Najłatwiej wykorzystać je do purée, zup, curry, frytek i klusek.
- W Polsce szukałbym go przede wszystkim w sklepach azjatyckich i na stoiskach z egzotycznymi warzywami.
Co to taro i z jakiej rośliny pochodzi
Taro to bulwa kolokazji jadalnej, czyli Colocasia esculenta, tropikalnej rośliny z rodziny obrazkowatych. W kuchni wykorzystuje się przede wszystkim jej zgrubiałą część podziemną, fachowo nazywaną bulwą pędową, a nie typowym korzeniem. Roślina ma charakterystyczne, duże liście przypominające uszy słonia.
Uprawia się ją głównie w Azji, Afryce, na wyspach Pacyfiku i w rejonach tropikalnych. W wielu krajach jest podstawowym źródłem skrobi, podobnie jak ziemniaki w Polsce. Z taro przygotowuje się między innymi poi, gęste zupy, placki, purée i desery.
Trzeba jednak odróżnić taro od batata, manioku i ignamu. Wszystkie te produkty są bulwami lub korzeniami skrobiowymi, ale mają inny smak, strukturę i wymagania podczas gotowania. Taro jest bardziej kleiste i kremowe, a jego miąższ po ugotowaniu przypomina połączenie ziemniaka z delikatnym kasztanem.
Jak smakuje taro i czym różni się od ziemniaka
Smak taro jest łagodny, lekko orzechowy i subtelnie słodkawy. Nie ma intensywnego aromatu, dlatego dobrze przejmuje smak sosu, bulionu, mleka kokosowego czy przypraw. Najbardziej wyróżnia je gładka, mączysto-kremowa konsystencja, która sprawdza się szczególnie w purée i zupach.
| Produkt | Smak po ugotowaniu | Najlepsze zastosowanie |
|---|---|---|
| Taro | Delikatny, lekko orzechowy, kremowy | Purée, curry, kremy, kluski, desery |
| Ziemniak | Neutralny, bardziej znajomy | Zupy, frytki, sałatki, dania obiadowe |
| Batat | Wyraźnie słodki | Pieczone dodatki, kremy, ciasta |
| Maniok | Neutralny, sprężysty lub mączysty | Gotowane dodatki, frytki, mąka, tapioka |
Nie oczekiwałbym od taro mocno fioletowego koloru. Naturalny miąższ najczęściej jest biały, kremowy lub szarawy, czasem z delikatnymi fioletowymi żyłkami. Intensywnie liliowe napoje i desery o smaku taro często zawdzięczają kolor dodatkowi barwnika albo sproszkowanemu ekstraktowi, a nie samej świeżej bulwie.
Dlaczego surowe taro nie nadaje się do jedzenia
Surowe taro zawiera kryształki szczawianu wapnia, które mogą powodować pieczenie, kłucie i obrzęk ust oraz gardła. Z tego powodu nie należy próbować surowego kawałka, nawet jeśli bulwa wygląda świeżo i zdrowo. Podrażniać może również sok wydobywający się podczas obierania.
Najbezpieczniej obierać bulwę w rękawiczkach, dokładnie ją opłukać i używać osobnej deski lub starannie umyć deskę po pracy. Obróbka termiczna ogranicza działanie drażniących związków, ale nie oznacza to, że wystarczy krótkie podgrzanie na patelni.
Jak przygotować bulwę krok po kroku
- Odetnij końcówki i obierz taro cienkim nożem lub obieraczką, najlepiej w rękawiczkach.
- Pokrój bulwę na kawałki o podobnej wielkości.
- Gotuj w osolonej wodzie do pełnej miękkości, zwykle około 25-35 minut dla kostki i 60 minut lub dłużej dla większego kawałka.
- Wylej wodę z gotowania i nie wykorzystuj jej do zupy ani sosu.
- Sprawdź widelcem, czy miąższ jest miękki w samym środku.
Jeśli po ugotowaniu nadal pojawia się szczypanie, nie jedz takiej porcji. Przy pierwszym przygotowaniu wolę gotować taro dłużej niż krócej, ponieważ niedogotowana bulwa nie jest dobrym miejscem na kulinarne eksperymenty. Liście kolokazji również wymagają dokładnej i długiej obróbki, dlatego początkującym polecam zacząć od samej bulwy.
Najlepsze techniki kulinarne do przygotowania taro
Taro zachowuje się w kuchni podobnie do ziemniaka, ale zawiera więcej skrobi i po ugotowaniu może być bardziej kleiste. Ta cecha jest zaletą w jednych daniach, a wadą w innych. Ja najchętniej wykorzystuję je tam, gdzie kremowość ma znaczenie, zamiast próbować na siłę uzyskać strukturę chrupiącego ziemniaka.
Gotowanie i purée
Ugotowane kawałki można rozgnieść z masłem, mlekiem lub mlekiem kokosowym. Purée z taro dobrze łączy się z czosnkiem, imbirem, pieprzem, szczypiorkiem i odrobiną soku z limonki. W odróżnieniu od ziemniaków nie trzeba dodawać dużo tłuszczu, ponieważ bulwa sama daje gęstą i aksamitną konsystencję.
Pieczenie i smażenie
Pokrojone taro można najpierw podgotować, a dopiero potem piec z olejem i przyprawami. Dzięki temu środek będzie miękki, a brzegi lekko chrupiące. Surowe grube kawałki wrzucone od razu do piekarnika mogą długo pozostawać twarde, dlatego podgotowanie jest praktycznym skrótem.
Do smażenia nadają się cienkie plastry lub słupki, ale trzeba pamiętać o ich wcześniejszym ugotowaniu. Dobrze sprawdza się temperatura około 180°C w piekarniku oraz średnio rozgrzany olej na patelni. Przyprawy warto dodawać po obróbce albo pod koniec, bo skrobia łatwo przywiera do dna.
Zupy, curry i dania jednogarnkowe
Taro zagęszcza płyn podobnie jak ziemniak, ale daje bardziej kleistą bazę. Można dodać je do zupy kokosowej z marchewką, imbirem i kurczakiem albo do warzywnego curry. W takich daniach najlepiej kroić bulwę na większe kawałki, aby nie rozpadła się całkowicie podczas gotowania.
W kuchni domowej ciekawym rozwiązaniem jest zastąpienie częścią taro ziemniaków w kremie warzywnym. Nie zamieniałbym jednak całej ilości automatycznie, bo efekt może wyjść zbyt ciężki i kleisty. Proporcja jedna część taro na dwie części ziemniaków daje łagodny, łatwy do zaakceptowania rezultat.
Przeczytaj również: Jak mrozić chleb, żeby po rozmrożeniu był świeży?
Kluski i desery
Po ugotowaniu i przeciśnięciu przez praskę taro można połączyć z mąką ryżową lub pszenną i przygotować miękkie kluski. W Azji wykorzystuje się je także do kulek, kremów, lodów i napojów mlecznych. W domowej kuchni zacząłbym od prostego kremu z mlekiem kokosowym, wanilią i niewielką ilością cukru.
Naturalny smak bulwy jest dość subtelny, więc deser potrzebuje dodatków. Dobrze działają wanilia, kakao, sezam, kokos i skórka cytrusowa. Nie należy jednak mylić sproszkowanego taro do napojów z surową mąką z nieugotowanej bulwy. Produkty gotowe trzeba stosować zgodnie z informacją na opakowaniu.
Jak kupować i przechowywać taro w Polsce
Świeża bulwa powinna być twarda, ciężka jak na swój rozmiar i pozbawiona miękkich, mokrych plam. Skórka może być brązowa i nierówna, ale nie powinna mieć pleśni ani wyraźnego zapachu fermentacji. W Polsce najłatwiej znaleźć ją w sklepach azjatyckich, czasem w większych marketach na dziale warzyw egzotycznych.
W sprzedaży pojawia się także taro mrożone, obrane lub pokrojone. To wygodna opcja, zwłaszcza gdy nie chcemy obierać świeżej bulwy, ale przed gotowaniem trzeba sprawdzić, czy produkt jest surowy, czy już poddany obróbce. Mrożenie nie zastępuje gotowania, jeśli opakowanie nie informuje inaczej.
Świeże taro przechowuję w suchym, przewiewnym miejscu, z dala od lodówki i wilgoci. Po obraniu najlepiej ugotować je od razu albo przechować krótko w zimnej wodzie w lodówce, nie dłużej niż do następnego dnia. Ugotowaną bulwę można trzymać w lodówce przez około 2-3 dni i później wykorzystać do purée, zupy lub klusek.
Od czego zacząć, żeby dobrze poznać taro
Na pierwszy raz polecam kupić niewielką bulwę, ugotować ją w osolonej wodzie i spróbować w dwóch wersjach. Część można rozgnieść z masłem i pieprzem, a resztę upiec z olejem, czosnkiem i papryką. Taki prosty test szybko pokazuje, czy bardziej odpowiada nam jego kremowość, czy lekko orzechowy smak.
Taro nie jest trudnym składnikiem, ale wymaga jednej żelaznej zasady. Nigdy nie podajemy go na surowo ani niedogotowanego. Gdy poświęcimy mu odpowiednio dużo czasu, otrzymamy sycącą bulwę, która dobrze odnajduje się zarówno w domowej zupie, jak i w bardziej egzotycznym curry.
